LECH TALAR , 20 maja, g. 20

Posted on

Lech Talar, to jeden z flagowych Pieśniarzy…ciężkie piosenki o trudnej manichejskiej rzeczywistości.. Osobiście nazywam te utwory, piosenkami dla dorosłych. Lech jest w pełni świadom siebie i wie co śpiewa (wielu po prostu śpiewa co wie a nie wie co śpiewa) … a jego solówki-podobne do podróży:  rodzą się w bluesie i ewoulują w stronę free …
Lech świetnie rozumie innych, każdy kogo życie przeciągnęło przez magiel rzeczywistości czuje te piosenki, czuje empatię z ,,tymi stanami psychicznymi”… może czuć na sobie jego koncentrację i szacunek twórcy.. W ogóle Lechu z tym swoim punkowym monochromatycznym głosem, z elektrycznym głośniczkiem z podkładami,  z wyglądem angielskiego urzędnika i z tym o czym śpiewa – przypomina jak żywo postać, która wyrwała się z obrazów Edwarda Hoppera, czy spomiędzy wierszy Philipa Larkina…
Lech Talar śpiewa piękne ballady o miłości, ta miłość to wyspa w oceanie manicheizmu…tam są Bieszczady, pola, wiata, ławeczka, jest mysz, jest kot i szereg banalnych detali dookoła na wyciągnięcie ręki… Nie ucieka też od spraw ,,tego świata”: pogmatwana, brudna społeczno-polityczna codzienność czasami znajduje swoje miejsce w piosence – najważniejszym jednak w jego twórczości, moim zdaniem, jest próba opisu świata i jego relacji z Bogiem. Samo słowo ,,Bóg” bardzo rzadko pada (o ile w ogóle), ale wyczuwa się pytanie o niego kiedy jest mowa o samotności, bólu, zdradzie, śmierci…To są też songi drogi..dużo jest w nich o podróży, i nie tylko dlatego, że Lech przybywa do nas 1724 km z Yorku… Ten monochromatyczny głos i solówki gitarowe, kiedy jedziesz motorem (powiewa ci szaliczek na szyi) wśród majowych pól, albo pociągiem a słońce idzie w dół… Na koncercie, nie słucha się Lecha łatwo. Pomimo wpadającej w ucho gitary, czy podrygującej nogi do beatu, to co ma do powiedzenia o sobie i o tym jak ten świat widzi, Lech, jest zbyt poważne żeby sobie , ot tak ,,odlecieć” czy się ,,wyluzować”. Owszem, można ale po. Na koncercie , Lech prawie nic nie mówi, pomiędzy utworami trwa ,,techniczna” cisza, w trakcie której Lech przestawia coś tam w swoich sprzętach – a my możemy trwaić poprzedni utwór…Był kiedyś taki film ,,Der himmel uber Berlin”, gdzie w końcowej scenie Nick Cave, Crime and The City Solution grali w jakimś obskurnym miejscu a publiczność doskonale czuła o czym śpiewają – wśród publiczności był upadły anioł i obiekt jego pożądania, był tez oczywiście czynny anioł…ta sceneria jest idealna dla Lecha Talara…jest tak poniekąd u Pieśniarzy..choć scena malutka jest tu wszystko co potrzeba. I są tu wszyscy…i Marion i Damiel, i Cassiel, Peter Falk wpada,…zawsze kiedy gra Lech Talar..

 

21 maja – I SPOTKANIE W BRAMIE…

Posted on

To nie było planowane…  Ktoś przyszedł, zagrał, powiedział.  Wolna scena, open mic, są różne nazwy  ,,spotkanie w bramie” z dwóch powodów: brama kojarzy się z jakimś wejściem, przejściem… ot, choćby ze świata lucyferycznej iluzoryczności do świata boskiej prawdy…
poza tym jestesmy, autentycznie w bramie przy przystanku…w międzyczasie, w drodze, po drodze, Ktoś zawsze może wpaść: zajrzeć, posłuchać, zaspiewać, coś powiedzieć… Oczywiście, w zasadzie każde wydarzenie tutaj jest takim Spotkaniem, niemniej postanowiłem je jakoś nazwać…

 

24 maja, g. 20 – urodziny BOBA DYLANA

Posted on

75 urodziny Boba Dylana za nami. Ach, gdybyż tak zebrać wszystkich , którzy do tej pory grali: Janusza Bójko, Sowę, Piotra Kędziorę,Łukasza Jemiołę, Marka ,,Dylanowego” (tak mam go wpisanego w telefonie), Kamę, Grecca, Davida Pichaskiego…oj… Ale ich brak wynagrodził z nawiązką – Marcin Piotrowski! Poniżej cały zapis jego prześwietnego wykładu, który w mojej opinii, po paru zmianach mógłby być spokojnie, świetnym monodramem! Część muzyczna, absolutnie improwizowana, z udziałem publiczności także w dylanowskim duchu… Już mamy pomysł na nastepne urodziny – ale …wszystko w swoim czasie 🙂

17 maja, godz. 20 – JACEK KOWALSKI

Posted on

Genialny, kolejny już koncert Jacka Kowalskiego u Pieśniarzy. Jacek Kowalski to jeden z najważniejszych polskich pieśniarzy…To nasz flagowy Pieśniarz… Dziś wystapił z Henrykiem Kasperczakiem, świetnym lutnikiem i instrumewntalistą. Jacek Kowalski to pieśniarz, Sarmata, poeta, historyk sztuki-mediewista, tłumacz literatury starofrancuskiej, miłośnik kultury staropolskiej. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Śpiewa i przygotowuje koncerty pieśni autorskich oraz pieśni epok dawnych w autorskich tłumaczeniach (poezja starofrancuska) i wersjach oryginalnych (poezja i pieśń epoki staropolskiej). Jego działalność ma charakter sui generis teatru jednego aktora, z własnym akompaniamentem lub z towarzyszeniem muzyków grających na instrumentach dawnych (citola, mandora, lutnia, fidel, crwth, gitara dziewiętnastowieczna). Zmierza w ten sposób do ożywienia – aczkolwiek nie pod postacią rekonstrukcji, lecz autorskiej kreacji – dawnych form literackich i muzycznych, zarówno średniowiecznych (chanson de geste, roman, pieśni trubadurów i truwerów) jak nowożytnych (dumy staropolskie – nie mylić z ukraińskimi!) oraz polskich pieśni narodowych XIX wieku.

Niezależnie od tych przedsięwzięć wykonuje swoje piosenki autorskie – które w znacznej części są owocem fascynacji kulturą staropolską i średniowieczną – oraz swoje przekłady pieśni średniowiecznych z zespołami Monogramista JK i Klub Świętego Ludwika. Wydał wiele nagrań (płyt CD, kaset) i książek (literackich, popularnonaukowych, naukowych). Jako «Jacek Korabita Kowalski» prowadzi bloga na www.salon24.pl. Pisze scenariusze widowisk, misteriów, programów telewizyjnych. Był laureatem 24 Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie (1988), nagród literackich i naukowych.